Door Ton Offerman

24 december 2009

Wat geweldig elke avond zoveel opgetogen mensen de voorstelling uit te zien komen! Van begin tot eind zie je glunderende gezichten. In de tocht hoorde ik een jongetje tegen zijn vriendje zeggen dat hij nog nooit zo'n gave Middeleeuwse tocht had meegemaakt en gisteren was er een meisje dat aan de lippen van elk gebeuren hing. Ook de volwassenen reageren opgetogen.

En vergeet de spelende ploeg niet; in heel goede sfeer komen ze om vier uur steeds bijeen om zich weer voor te bereiden. Ze spelen en zingen met zoveel plezier dat het overstraalt op het publiek. Het was best spannend of het wel allemaal zou lukken. Je maakt iets uit het niets en pas als alles bij elkaar komt, blijkt of het wat geworden is. Nu de eerste serie van vijf voorstellingen voorbij is, laat ik de moeheid toe en geniet na. Tweede kerstdag mogen we weer. En ik kijk er naar uit!

14 december 2009

Nog een paar dagen te gaan. En het wordt spannend. Afgelopen zaterdag is de voorstelling buiten klaargemaakt. ‘t Ziet er allemaal veelbelovend uit. Het was zonnig en nog zonder kostuums, volgende week is het mooi donker (met kans op sneeuw?) en met prachtige kostuums. Aankomende zaterdagochtend nog een kleine repetitie met het koor Zaffre en dan kan het los!

Zondag volop binnen gewerkt. Met de hele ploeg: acteurs, band en technici. De dag was ervoor om de muziek een flinke zet te geven. En dat is absoluut gelukt! Iedereen heeft heel hard gewerkt en met prachtig resultaat. Niet dat alles af is! Er is nog veel te doen. En de vermoeidheid begint zo nu en dan parten te spelen met hier en daar een traantje. Theater heeft nooit de optie om het een dagje later af te hebben: zaterdag is de eerste (en uitverkochte!) voorstelling. Ja, en zelfs vrijdag hebben de vrijwilligers de primeur voor het gedeelte binnen. Voor ieder nog even doorbijten, maar met zo’n topploeg (ook de productie en alle anderen die achter de schermen werken) en zo’n topsfeer ga ik vol vertrouwen deze week in.

7 december 2009

“’t Hoofd leeg houden”, hoorde ik gisteravond een schaatser zeggen. Zo zit het bij mij ook. Er gebeurt veel, er moet nog veel gebeuren en het is nog slechts een kleine twee weken voordat de eerste voorstelling wordt gespeeld.
Gisteren voor het eerst een volle dag in het theater gerepeteerd. Gesprek met technici, het passen van kostuums en de eerste doorloop. Het was een kleine chaos; scripts die niet helemaal synchroon liepen, mis-en-scènes die ineens omgedraaid werden en spullen die nodig zijn, zijn er niet of blijven juist staan. Mijn complimenten voor de spelers die zich er doorheen slaan. Door al deze wirwar heen kun je zien dat het script goed in elkaar zit en dat de voorstelling vaart kan krijgen. Nu goed overzicht behouden en scherpe keuzes maken.

27 november 2009

Een dagje vol muziek. Vanavond naar het koor Zaffre geluisterd en de muziek afgesproken die zij in de voorstelling gaan zingen. Klinkt erg mooi. Zeker in het gebouw waar zij repeteren. Eerder deze dag voor het eerst met de band gerepeteerd. Wat een gave muzikanten! Met zijn tienen in een repetitiehok de liederen voor het eerst doorgenomen. En zij maken er al direct muziek van. Je ziet de spelers genieten, in de muziek gaan hangen. Het is nog wel even er werk een geheel met de voorstelling van te maken.
De voorstelling voor binnen begint langzaam vorm te krijgen. De spelers onderzoeken hun rol.
Aan het einde van de dag nog even met Willemijn – regieassistente - gezeten hoe we het zaterdag aan gaan pakken. We gaan opnieuw buiten werken. Voor het eerst met het koor. Behalve dat ik hoop op droog weer, ben ik nieuwsgierig hoe daar de scenes er echt uit zullen gaan zien.

20 november 2009

Wat fijn dat de spelers van De Heks: Carlijn, Kevin en Jantijn zo’n mooie recensie hadden met hun nieuwe voorstelling van Oeloek! Ik was ook berentrots op wat zij gepresenteerd hebben. Een heel energieke, fysieke voorstelling die ook nog ergens over gaat (check www.oeloek.nl). Wij zijn nu ‘op de vloer’ begonnen met de Heks. De scènes zijn geschreven en bij de meeste krijg je al snel een beeld welke kant het op gaat. Het is vaak hard werken. Wat op papier een grappige scene lijkt, is in de praktijk weerbarstiger. Met zijn allen onderzoeken we dan het materiaal; wat kan er allemaal mee? We zoeken naar ingangen om verder te komen. Maar evenzo vaak stuiten we. Iedereen gaat er volop in. Als we het dan even laten liggen en een volgende dag er later weer aan werken, dan blijkt dat het onderzoek langzaam zijn vruchten af gaat werpen. Vandaag staat er een aantal nieuwe scènes op het programma. Kijken waar we vanavond zijn.

12 november 2009

We hebben de aftrap gehad! Het was een mooie dinsdagavond. De regen had de dag beheerst en nu was het donker maar droog. De hele ploeg staat voor de deur van het theater voor de tocht. Deze avond vertel ik wat we waar gaan doen. Voor mij is het voor het eerst om de route in het donker te lopen. Best spannend om te zien of alle plaatsen wel voldoende verlicht zijn.
Het is een heel leuke ploeg; het koor, de spelers en zelfs een aantal mensen die de kostuums maken lopen mee. Wat voor mij al in plaatjes in mijn hoofd leeft, zie ik dat voor hen ook gaat leven. We lopen ook even langs de etalage bij Tomey & Verstegen: prachtig ingericht over de voorstelling. Wat is het toch bijzonder dat zoveel mensen aan het project meewerken! Ik word er blij van.
Zeker als we later op de avond nog even gaan luisteren bij OtherWise. Het wordt de komende weken hard werken om alle puzzelstukken bijeen te brengen en tot een voorstelling te maken. Maar ik doe het met veel plezier.

4 november 2009

Vandaag hebben Maarten, Kevin en ik aan het script gewerkt. Het waren de laatste puntjes op de i. Wat elke keer weer opvalt, is de open werksfeer. Kevin komt met een scène en Maarten en ik zijn volkomen vrij om daarop te schieten. We geven commentaar op de personages, de stuwende werking van voorstelling, hoe het verhaal meer stevigheid krijgt en hoe de liedjes erin passen. Wie ons zo bij elkaar zou zien, zou niet begrijpen dat het hier om een vrolijke voorstelling gaat: drie mannen die serieus en peinzend bespreken welke grappen er nog meer in kunnen, of ze wel genoeg ‘stapelen’, of de timing goed is, en hoe ze scherper kunnen.
Zo’n dag is hard werken. Elke zin moet namelijk heel precies, woord voor woord, bekeken en besproken worden. En het moet theatraal interessant zijn. Het blijft natuurlijk ook een spannend verhaal. We zijn een mooi stel met elkaar. De bijeenkomsten geven veel energie. Ieder voelt dat als we uit elkaar gaan de scènes veel beter zijn geworden.

Nu gaat het er op aankomen. De voorstelling bestaat nu nog slechts op papier, maar op dinsdag 10 november loop ik met alle buitenspelers de route en vertel hen waar elke (buiten)scène zich zal afspelen en wat er dan te zien zal zijn. Woensdag beginnen we binnen met de eerste repetitie. Ik ben nieuwsgierig wat alle spelers en muzikanten van het script vinden. Ik ben in ieder geval erg enthousiast over het resultaat. Ik kan niet wachten om aan de slag te gaan!

26 oktober 2009

Nog twee weken voordat de eerste repetitie begint! Voor mij is het nu al volop begonnen. Ik was de afgelopen week in Culemborg om nog eens naar de gebouwen te kijken en een paar foto’s te maken. Toen ik op het bordes van het stadhuis stapte, zaten daar twee jonge meiden, een jaar of 15, 16 op een randje achter de balustrade. Ze vroegen of ik uit Culemborg kwam. “Nou het is ook een saaie stad”, zei een van de meiden, “ik zou ook liever in Amsterdam wonen”. Ik vertelde dat ik met een voorstelling voor de kerst bezig was en dat Culemborg toch een interessante geschiedenis heeft. Ik liet zien wat ik fotografeerde. Ik zag dat de meiden veranderden. Zo hadden ze nog niet naar hun stad gekeken. Hun verlangen naar Amsterdam blijft en misschien als zij daar ooit gaan wonen dat zij meer de schoonheid van hun geboortestad gaan ontdekken.